Yönetmen: Toby Wilkins
Senaryo: Brad Keene
Yapım: 2009, Japonya / ABDSüre: 90 Dakika
Oyuncular: Matthew Knight, Shawnee Smith, Mike Straub, Aiko Horiuchi

Garez serisinin üçüncü ve gereğinden fazla uzatılmış senaryolu filmi ilk filmdeki olaylarla bağlantılı şekilde gerçekleşiyor. İzlemeyenler için hatırlatalım: Kayako Saeki, öğretmenine aşık olmuştur gelin görün ki sevgili kocası bu sevdiği karısının günlüklerinde görür ve çıldırır, bu anlık nefret sonucu karısını ve çocugunu -hatta evin kedisini bile- öldürür. İşte Garez filminin tüm muhabbeti de budur; biri çok güçlü bir öfke ile öldürülürse bir lanet doğar. Sonra lanet der: benim başım yanmış, sizinkini de yakacağım!

İlk filmde anlattıklarıma ek olarak o eve taşınan bir ailenin yok oluşunu izliyorduk ancak lanetin etki alanı bu filmin ardından Japonya dışına taşmıştır.

Serinin üçüncü filmini genel olarak yorumlarsam gereğinden fazla tekrara düştüğünü söyleyebilirim, senaryodaki küçük kaçamaklar dışında herhangi bir yenilik yok.

Klip

Lanet sizi görürse kaçamaz yerinize mıhlanırsınız olayı! Karakterlerdeki tek değişiklik ise daha fazla pudra ve pembeleşen kan efektleri. Film ucu açık bitti ancak devam ettirilmesi ne kadar mantıklı olur, orasını Toby Wilkins’e bırakıyoruz.

Tahmin edeceğiniz gibi yeni yer, belaları üstüne çekmekte hünerli olan ABD’dir. İlk filmdeki Kayako Saeki’nin kardeşi Naoko, Chicago’da ardı ardına açıklanamayan ölüm olayları işitince gidip sorunu öğrenmek ister. Geldiği yer Max ve kızkardeşleri Rose ile Lisa’nın kaldığı bir binadır.Naoko bu laneti kaldırmak için Itako adı verilen bir cin cağırma seansı yapmanın zorunlu olduğunu söyler ancak Lise bunu kolay kolay kabul edemez.

Serinin üçüncü filmini genel olarak yorumlarsam gereğinden fazla tekrara düştüğünü söyleyebilirim, senaryodaki küçük kaçamaklar dışında herhangi bir yenilik yok. Lanet sizi görürse kaçamaz yerinize mıhlanırsınız olayı! Karakterlerdeki tek değişiklik ise daha fazla pudra ve pembeleşen kan efektleri ..

Film ucu açık bitti ancak devam ettirilmesi ne kadar mantıklı olur, orasını Toby Wilkins’e bırakıyoruz.