Yönetmen: Banjong Pisanthanakun ,Parkpoom Wongpoom
Senaryo: Banjong Pisanthanakun, Parkpoom Wongpoom
Yapım: 2007, Tayland Süre: 90 Dakika
Oyuncular: Hatairat Egereff, Chayakan Vimuktananda, Chutikan Vimuktananda, Marsha Wathanapanitch, Namo Tongkumnerd

Tek yumurta ikizlerinin hayatları bilim adamlarının durmadan kafa yorduğu, içinde bir dolu muamma barındıran, bilimsel bir gerçeklik olarak bugün bile gizemini koruyan tıbbi bir olgu. Hal böyle olunca nevi şahsına münhasır karakterleriyle ikizler, korku filmleri için senaristlerin vazgeçemediği bir veri tabanı konumunda. Korku sinemasının beslendiği önemli kaynaklardan biri olan ikizler genellikle iki ayrı kutbu oluşturuyor beyaz perdede: Biri iyiyi, güzeli, olağanı, normali yansıtırken, diğeri bunun tam zıttı karakteristik özellikleri, kötüyü, çirkini, olağandışıyı, anormali temsil ediyor Crononberg’in ‘Dead Ringers’inde olduğu gibi. Bir Uzakdoğu yapımı olan ‘Alone’ ise bırakın filmini hayatın içinde karşılaştığımızda dahi irkilebileceğimiz türden bir konuyu, yapışık ikizleri tema olarak kullanarak ikizlere karşı olan tedirgin bakışımızı ikiye katlayan bir film olarak karşımıza çıkıyor.

Film, ayrılma işlemi esnasında hayatını kaybeden ikiz kardeşinin hayaleti tarafından sürekli rahatsız edilen bir kadının öyküsünü anlatıyor. Kore’de mutlu bir hayat süren Pim-Vee çiftinin bir gün Tayland’taki Pim’in annesinden gelen bir hastalık haberiyle Tayvan’a, Pim’in çocukluğunun geçtiği eve geri dönmesiyle başlayan bir kabuslar sürecine tanık oluyoruz. Yönetmenler bu sürece geçmeden Kore’deki evde başlayan sekansla bize küçük ipuçları vermeyi ihmal etmiyor. Pim’in doğum günü partisinde onun tarot falına bakan arkadaşı müneccim niteliğindeki açıklamalarıyla hem bize hem de filmin ana karakterine ilerleyen sekanslarda olacaklara ilişkin bir durum tespiti yapıyor. Çiftimiz Tayvan’a geldiğinde annenin geçirdiği felç dolayısıyla konuşamadığını ve evde neler olup bittiğini anlamamızı filmin akışına bırakmamız gerektiğini anlıyoruz.

Çiftimizi bir kabusun içine sürükleyen filmin gelişme bölümü son derece iyi kurgulanmış. Bu safhada devreye giren feedbackler Pim’in yapışık ikizi Ploy ile yaşadığı çocukluk evresini, hastanedeki tedavileri esnasında Vee ile tanışmalarını, Pim ile Vee arasında başlayan aşkı ve buna müteakip Ploy’un Pim’e beslediği kıskançlığın içten içe kin ve nefrete dönmesi sürecini bize gayet duru ve stilize bir anlatımla aktarıyor. Buraya kadar her şey kafamızda net bir şekilde yerini alırken film asıl bulmacayı Pim’in evde yaşadıkları esnasında bize sunuyor. Bu noktada gerçekle hayal artık birbirinin içine giriyor. Bir yandan Pim’in annesinin rahatsızlığından mustarip muhtemel bir depresyona girdiğini düşünüyoruz. Öte yandan Pim’in yapışık ikizi Ploy ile yaşadığı travmatik hadiselerin eve dönmesiyle beyninde tekrar canlanması sonucu ortaya çıkan ruhsal dengesizliğin yarattığı halüsinasyonlar arasında seyirci olarak tahminlerimizi boşa çıkaracak finale doğru sürükleniyoruz. Yönetmenlerin feedbacklerde kullandığı basit ve sade nesnel anlatımın aksine Pim’in gözünden evde yaşanılanların aktarıldığı öznel anlatım esnasında tam tersi karmaşık ve beynimizde soru silsilesi oluşturacak bir üslup tercih ediliyor. Bu sayede, yönetmenler, seyirciyi sürekli olarak filmin devamı hakkında düşünmeye sevk eden karmaşık bir hikaye kurgusunun içine hapsediyor.

Uzakdoğu korku sinemasının bütün karakteristik özelliklerini taşıyan ‘Alone’ korku unsurlarını kanlı görüntüler yerine görünmeyenin başka bir deyişle ima ettiği dehşetin üzerine yoğunlaştırıyor. Yönetmenlerin kullandığı alacakaranlık ışık ve renk tonlamaları evdeki tekinsiz atmosferin üzerine artı bir tedirginlik havası eklenmesine büyük katkı sağlıyor. Ses efektleriyle desteklenerek oluşturulan hayalet sahneleri gerilimi tavan yaptırıyor.(Özellikle Pin’in bir gece serinlemek için yatak odasının pervanesini çalıştırdığı sekans benim kanımı dondurdu.) Finale kadar fazla hareket ettirilmeyen durağan bir kamera kullanımı tercihi hikayenin kafamızda oluşturduğu sorular hakkında düşünmemize zaman ve imkan tanıyor.

Zaten yazımın başında da belirttiğim gibi düşüncesi ile bile korkunç olmaya yeten bir korku sineması örneği var karşımızda. ‘The Others’ finaline yaklaşan tatmin edici finali de yıllar geçse de unutamayacağınız cinsten etkileyici bir nokta koyuyor filme. Sinemadan çıktıktan sonra eve gelip gerginliğimi azaltmak için açtığım müzik kanalında Bengü’nün ‘İki Melek’ adlı klibi ile karşılaşmak (artık nasıl bir tesadüf ise) büsbütün gerilip ikinci bir kabus yaşamama sebep oldu. Bunu da filmin bende ne derece etki bıraktığının bir ispatı olarak sizlerle paylaşayım istedim!

Mehmet Fatih Erçetin / King of Horror