Rahatsız edicilikte oldukça üst seviyede duran bir film Grotesque, arşivimde.
Flower Of Flesh And Blood ı çağrıştıran konseptiyle, daha kolay izlenilebilir bir havası olan filmin müzikleri tek kelimeyle süper. Fakat aşırı uç noktada işkenceleri ve psikolojik yapısıyla insan aklında tahribat yapabilecek bir film olan Grotesque de en ilgi çekici nokta; kurbanların masumiyet dereceleri ile psikopatın sahip olduğu canavarca duyguların kesişimidir. Film bu açıdan bir derinlik gizler bünyesinde.

Çünkü kurbanlar, masum mu masum, sevecen mi sevecen, şirin mi şirin, taze mi taze, ürkek mi ürkektir. Yaşanılan olaylar ne kadar kötü olursa olsun, söz konusu kurbanlar, söz konusu her şeyi kabullenir bir hava çizerler. Kısacası dünya üzerinde bulunan bütün erdemli davranışlara sahiptirler aslında bu kurbanlar. Yaşadıkları onca uzuv kaybına rağmen, birbirlerine ve yaşama olan sevgilerini kaybetmemişlerdir ve dimdik ayakta kalarak, bir bütün oluşturup yeni bir hayata başlayacaklardır.

Diğer yandan psikopat karakterimiz de kötü mü kötü, bencil mi bencil, ucube mi ucube bir görünüm sergiler. Yani o da evrenin diğer duyguları olan karanlık hislere sahiptir ve karanlığa aittir. Sonunda duygularının tatmin edildiğini düşünen psikopat katil adamımız onları ödüllendirmek ister.
Yaşanılan bunca kötü olaydan sonra kurbanlarımız güzel bir hayatı hak etmişlerdir çünkü.
Bunun için psikopat, kendi hayatını bile mahvedecektir artık. Çünkü o ulaşmak istediği o duyguya ulaşmıştır ve tatmin olmuştur. Durması gereken yeri bilir.

Ama beklenen olmaz. Bir kez daha tatmin olmak ister.
Çünkü bir defa tatmin olduğuna göre bir defa daha neden tatmin olunmasın? Böylesine bir fırsatı varken, böylesine güzel bir duygu tekrar neden yaşanmasın? Hem bu kez daha öncekinden daha üst seviyede bile yaşanabilir söz konusu zevk. Doyumsuz insanoğlu işte burada kendini gösterir.

Aslında bu noktada Marquis De Sade’ın “Justine; Erdemle Kırbaçlanan Kadın” akla gelir.
Temelde doyumsuz olan insanoğlu, bu kitapta bütün sapkınlıkları, bütün duygu ve düşünceleri ile çırılçıplak çıkar okuyucunun karşısına. Aynı şekilde kurban da Grotesque dekiler kadar, hatta ondan daha az bulunacak bir nadidelikte masumdur hep. Yaşanan onca kötülüğe rağmen…
Yönetmenin Marquis De Sade okuduğundan şüphem yok.
Hislerin, duygu ve düşüncelerin, dışavurum noktasında bir paralellik göze çarpar çünkü, Grotesque ve Justine de.
Kötü gerçekten kötüdür ve iyi gerçekten iyidir.
İşte Grotesque de, bütün o ağır işkencelerin, bütün o sapkınlığın ve vahşetin gerisinden insanoğluna ait bu zıt duygu ve düşünceleri betimler seyirciye.
Bu yüzden filmi başarılı bulurum.